Θρήνος και έρως
Έχουμε μια
κουλτούρα όπου τα δράματα, είτε ιδιωτικά είτε κοινωνικά, πολιτικά ή ιστορικά,
δεν θέτουν ερωτήματα. Υποβάλλουν μάλλον μια μαρτυρολογική προσέγγιση, μια
ποίηση του πόνου. Ακόμη και όταν παράγονται από συνθήκες μεγάλων κρίσεων που ανατρέπουν τα δεδομένα της ζωής και κλονίζουν
τις πεποιθήσεις των ανθρώπων, η στάση που καλούμαστε να πάρουμε απέναντί τους
είναι αδιαφοροποίητη και ορίζεται από συναισθηματικές σταθερές. Αυτό το βλέπουμε
πολύ συχνά και στα ελληνικά μυθιστορήματα ή νουβέλες. Καταστάσεις που είναι από
τη φύση τους αμφίσημες και διλημματικές μετατοπίζονται σε κάτι άλλο, που
παραμερίζει το δίλημμα και την αμφισημία. Μπορεί με τον τρόπο αυτό το γραπτό να
κερδίζει άμεσα σε συγκινησιακό φορτίο, χάνει όμως σε βάθος και ιδιαιτερότητα
περιεχομένου. Το μοτίβο είναι πάντα το ίδιο. Στο πλαίσιο μάλιστα του συνόλου
των αναγνωστικών εμπειριών μας χάνει τελικά, με την επαναληπτικότητα, και πολλή
από τη συγκινησιακή του δύναμη.
