Η Ποιητική του
Αρχείου
Κώστας Βούλγαρης, Το
εμφύλιο σώμα. Πολυφωνική μεταμυθοπλασία. Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου, σελ.
368
Προοίμιο
Όταν
διάβασα το Εμφύλιο Σώμα, έστειλα στον
φίλο Κ.Β., ένα μέιλ όπου του κατέθετα τη συναισθηματικά φορτισμένη πρόσληψη από
μέρους μου τού βιβλίου του –πράγμα
σπάνιο για κείμενα «μεταμυθοπλασίας»– που ίσως οφειλόταν στο γεγονός ότι αν στον
ρέοντα χρόνο της Ιστορίας, από μια στιγμή και πέρα, δεν υπάρχουν πλέον «μάρτυρες»
για να μαρτυρήσουν, ούτε «φωνές» αλλά μίμησις φωνών, μολαταύτα, επειδή ακόμα,
σήμερα, απομένουν ελάχιστοι από εμάς που μπορούν να μαρτυρήσουν για τον
τελευταίο στη σειρά εμφύλιο σπαραγμό, ίσως γι’ αυτό με άγγιξαν τόσο βαθιά τα
ιστορούμενα: Εκεί, στο ανεπούλωτο τραύμα που άφησε εντός μου το ήδη και από
πάντα απέθαντο Εμφύλιο Σώμα της ιστορίας μας.
Πέρα
από αυτό, έγραφα ότι η φράση που έλεγε πως «οι λέξεις είναι τα παυσίπονα της
Ιστορίας» (σελ. 338) δεν με έβρισκε απόλυτα σύμφωνη, μιας και οι λέξεις έχουν
τη δύναμη να πληγώνουν, ακόμα και να θανατώνουν. Και σημείωνα πως ίσως εκεί
ακριβώς να βρίσκεται η διαφορά ανάμεσα στον απαθή λόγο της ιστορίας και εκείνον
της λογοτεχνίας όπου αντηχούν «οι δορύαιμες λέξεις και οι αυτοκτόνες».[1]
